Με συγκίνηση, χαρά και υπερηφάνεια αρχίζω αυτό το κείμενο με την φωτογραφία μου που βρίσκεται στο Μουσείο Ιστοριας της ΑΕΚ στον χωρο τον αφιερωμένο στην εξέδρα των απλών και ανώνυμων φιλων της. Βρίσκομαι μέσα στην Αγιά Σοφιά τον Απρίλιο του 2019. Για να αποφύγω προβλήματα στον έλεγχο εισόδου στο τότε μουσείο "Αyasofia", είχα φορέσει κατω απο το φουτερ την φανέλα την αφιερωμένη στην κατάκτηση του πρωταθλήματος το 2018 και την δηλωση προς φίλους και αντιπάλους οτι "ΗΡΘΑΜΕ" οριστικά !!!
Ειναι τεράστια η τιμή για μένα οτι αυτη η φωτογραφία επιλέχθηκε για να βρίσκεται πάντα στο Μουσείο Ιστορίας της ΑΕΚ. Σε μια θέση στην γωνιά της εξέδρας, εκεί που απο μικρό παιδί βρισκόμουν. 
Η επίσκεψη στην "Αγιά Σοφιά", στο σπίτι της Αθλητικής Ενώσεως Κωνσταντινουπόλεως, στον χώρο τον οποίο ο Ελευθέριος Βενιζέλος παραχώρησε στους πρόσφυγες του 1922, δεν είναι επίσκεψη σε ένα γήπεδο ποδοσφαίρου, είναι ένα ταξίδι στις αξίες και στις αρχές που πρεσβεύει η ΑΕΚ. ΕΙναι μια σφιχτή αγκαλιά με συναισθήματα υπερηφάνειας, χαράς και λύπης για ολα οσα βλέπει και διαβάζει ο επισκέπτης στους εξωτερικούς χώρους και στα μουσεία ιστοριας της ΑΕΚ και προσφυγικού Ελληνισμού.
Τα "τείχη" της Αγιά Σοφιάς αποτελούν σελίδες της προσφυγιάς. Είναι ενα διαρκές μάθημα ιστορίας σε όλους όσους πηγαίνουν στους ποδοσφαιρικούς αγώνες. Είναι μια συνεχής υπενθύμιση της ιστορίας, των αγώνων του Μικρασιατικού Ελληνισμού και του ξεριζωμού.
Και οταν μπαίνεις μέσα για να παρακολουθήσεις τον αγώνα, δεν μπορεί παρα να συμμετάσχεις με όλη σου την φωνή στο τραγούδι-σύνθημα.
"Περα και Αιβαλι, εγινε καταστροφή,
Μα μια ιδεα,απο τον ξεριζωμό γεννήθηκε απο πρόσφυγες εδώ,
Μια Ιστορία απο την Πόλη, μας μεγαλώνει απο παιδιά,
Το μεγαλείο σου δεν τελειώνει, ΑΕΚ Ιδεα Μοναδικιά,
Εικόνες αλησμόνητες ισόβια μες στο μυαλό μου,
Μες του Βοσπόρου τα στενά ξεκίνησε το ονειρό μου.
Το φεραν οι παππούδες μας στης Φιλαδέλφειας τα μέρη,
Εκεί σε πρωτογνώρισα και ολόκληρη η γη το ξέρει
ω ω ω ΑΕΚΑΡΑ η Ιστορία σου δεν έχει τέλος, Μονο Αρχή ... "
Και επειδή η Ιστορία σου δεν έχει τέλος, μόνο αρχή.
Ειδική αναφορά οφείλω να κάνω για την πλακέτα που εχει εντειχίσει το ΚΚΕ στον περιβάλλοντα χώρο προς τιμή του ήρωα ποδοσφαιριστή της ΑΕΚ και μέλους του ΕΑΜ, Σπύρου Κοντούλη, που εκτελέστηκε απο τους Γερμανούς τον Ιούνιο του 1944.
Κώστας Νεστορίδης και Μίμης Παπαιωάννου. Δυο μορφές του Ελληνικού ποδοσφαίρου και της ΑΕΚ δεν θα μπορούσαν να απουσιάζουν απο τον εξωτερικό χώρο άπεναντι απο την είσοδο των επισήμων.
Η επίσκεψη στο Μουσείο της ΑΕΚ δεν μπορει να αποτυπωθει σε ενα γραπτο κείμενο και σε μερικές φωτογραφίες. Ακόμη και η πλουσιοτάτη Ελληνική γλώσσα θα αδικήσει αυτο που ενας επισκέπτης θέλει να εκφράσει. Αν συνυπολογίσετε οτι δεν ειμαι ειδικός στον γραπτό λόγο, θα περιοριστώ, σε δυο μόνο, έντονα συναισθηματικές στιγμές και μερικές φωτογραφίες απο αυτο το ταξίδι στην ιστορια της Αθλητικής Ενώσεως Κωνσταντινουπόλεως. (αξίζει η συχνή αναφορά στην πλήρη ονομασία αυτού του συλλόγου για να θυμίζει σε όλους αυτό που εχθροί και "φίλοι" θέλουν να ξεχάσουμε...).
Στάθηκα αρκετή ώρα μπροστά στο σακκίδιο και τα παπούτσια του Ανδρέα Σταματιάδη.
Ενός σπουδαίου αθλητή που συνδύαζε το ταλέντο του δεξιού εξτρέμ και το ήθος που τόσο πολύ λείπει τα τελευταία χρόνια.
Αυτο το σακκίδιο κουβαλούσε απο το πρωί όταν ξεκινούσε για το μεροκάματο για να παει το απόγευμα στην προπόνηση. Αυτα τα παπούτσια ηταν για να προπόνηση και για τους αγώνες επίσημους και φιλικούς....
Η σύγκριση με το σήμερα μου προξένησε μια απέραντη θλίψη. Ναι η ζωη συνεχίζεται, εχουν αλλάξει πολλά ειναι το γνωστό τροπάριο απο τους πολλούς και ίσως να έχουν δίκιο αλλά εγώ θα μείνω εδώ.. Με όλους αυτούς που ήταν πρώτα ΑΕΚ και μετά αθλητές της.
Χάρισμα σας ολοι οι άλλοι.
4 Απριλίου 1968. Εκείνο το βράδυ στα 15 μου χρόνια... ήμουν εκεί όχι τυχαία. Ημουν εκεί σε κάθε βήμα μέχρι τον τελικό. Ημουν εκεί ακόμη πιο μικρός σε αγώνες για το πρωτάθλημα.
Πως να μην σταθώ οταν οι αναμνήσεις ζωντανεύουν; Πως να μην συγκινηθώ για τον πρώτο και μοναδικό θρίαμβο Ελληνικής ομάδας στην καλαθοσφαίριση;
Ναι εκεί έμεινα μέχρι να θυμώσω.
Να θυμώσω γιατι οι σύγχρονοι διαστρεβλωτές της ιστορίας, οι διαμορφωτές- παραμορφωτές της κοινής γνώμης, οι αμόρφωτοι υπηρέτες της κάθε εξουσίας, υποβαθμίζουν και απαξιώνουν την επιτυχία της κατάκτησης του κυπέλου Κυπελούχων Ευρώπης.
Ακούστε λοιπόν.
Η ΑΕΚ ειναι ο μοναδικός ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ Σύλλογος που έχει κατακτήσει ευρωπαικό τρόπαιο. Να σας υπενθυμίσω τον Μόσχο; Μήπως την πρώτη πεντάδα; Αμερικάνος, Τρόντζος, Βασιλειάδης, Λαρεντζάκης, Ζουπας. Θέλετε και άλλους; Χρηστέας, Πετράκης, Τσάβας, Δημητιάδης, Νεσιαδης.
Δωστε μου λοιπόν την σύνθεση μιας Ελληνικής ομάδας με τα τρόπαια της.
Και κάτι τελευταίο. Η πρώτη και ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ομαδα, Η ΑΕΚ, το 1966 προκρίθηκε σε τελική φάση (Final 4) του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, που διεξήχθη στη Μπολόνια της Ιταλίας. Κατέλαβε την 4η θέση στην Ευρώπη, χάνοντας στον ημιτελικό από τη Σλάβια Πράγας και στον μικρό τελικό από την ΤΣΣΚΑ Μόσχας.
Απέναντι σε ΙΤΑΛΟΥΣ, ΣΟΒΙΕΤΙΚΟΥΣ και ΤΣΕΧΟΣΛΟΒΑΚΟΥΣ.
Αυτο δεν μπορεί να το αλλάξει καμμία προπαγάνδα.
Στο μουσείο χρειάζεται αρκετός χρόνος για να δεις και να μελετήσεις ολα τα εκθέματα. Ειδικά οι νεώτεροι πρέπει να έχουν και κάποιον να τους μεταφέρει τις γνώσεις και όσα απο αυτά έχει βιώσει.
Η ανεπάρκεια οπτοκοακουστικών μέσων τα παλιότερα χρόνια και η έλλιψη αρχειακού υλικού αδικεί κατάφωρα αθλητές που με το περίσσιο ταλέντο τους έκαναν πράγματα που θα ζήλευαν σήμερα μεγάλα ονόματα του παγκοσμίου ποδοσφαίρου.
Για παράδειγμα, κανείς δεν μπορεί να αντιληφθεί την τεχνική του Κώστα Νεστορίδη που είναι πρώτος στην αίθουσα με τα "κανόνια" της ΑΕΚ. Αντιθέτως, όσα χρόνια και αν περάσουν ολες οι επερχόμενες γεννιές θα έχουν την δυνατότητα να θαυμάζουν τα επιτεύγματα του Θωμά Μαύρου, του Λάκη Νικολάου, του Μίμη Παπαιωάννου, και όλων των αθλητών που έχουν γράψει με χρυσά γράμματα την ιστορία τους στην ΑΕΚ.
Εντυπωσιασμένος είμαι και απο την αίθουσα προσομοίωσης της ατμόσφαιρας που επικρατει μέσα στην Αγιά Σοφιά. Αισθάνεσαι σαν να βρίσκεσαι στο κέντρο του αγωνιστικού χώρου.
Την δική μας Αγια Σοφιά την περιμέναμε όλοι με λαχτάρα.Ιδίως εμεις οι μεγαλύτεροι που με τον Ηλεκτρικό, με Λεωφορεία, με τρόλεϊ, με ολα τα διαθέσιμα μέσα τρέχαμε τις Κυριακές να δούμε την ΑΕΚ στην Φιλαδέλφεια. Στο φτωχικό με την μάντρα, με την μετέπειτα σκεπαστή και με όλες τις δυσκολίες της κάθε εποχής.
Περιμέναμε και υπομέναμε ολες τις δυσκολίες απο εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς. Απο κατευθυνόμενους πολιτικούς σε τοπικό και εθνικό επίπεδο. Απο ολους τους δήθεν που πολέμησαν να μην βγεί η άδεια για το καλό του τόπου έλεγαν. Απο όλους αυτούς που εξαφανίστηκαν μεν πλουσιότεροι δε. Παντα για το καλό της ΑΕΚ και της κοινωνίας....
Παρακάλεσα τον φύλακα και με άφησε να μπω οταν πλησίαζε η ολοκλήρωση των εργων. Να είσαι καλά άγνωστε φίλε για την χαρά που μου έδωσες.
Και φυσικά δεν απουσίασα απο τα ιστορικά εγκαίνια κρατώντας το επετειακό κασκόλ που απο την μήτρα της ΑΕΚ. Τον Αθλητικό σύλλογο ΑΣ ΠΕΡΑ- Beyoglu SK.
Δύο Πόλεις ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ.
ΑΕΚ - ΑΘΗΝΑ - ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ
Και τέλος, αγαπητοί "δηθεν φίλοι", σεβαστοί αντίπαλοι και κάθε είδους εχθροι,
μια ευγενική υπενθύμιση.
"Τα τείχη της Αγιά Σοφιάς ΔΕΝ θα πέσουν ποτέ ξανά"
