Οταν είσαι ΑΕΚ απο μικρός δεν μπορεί παρά να αγαπήσεις και το μπάσκετ. Ραδιόφωνο, τρανζιστοράκι και εφημερίδες για ενημέρωση. Οι αλάνες και οι χωματόδρομοι με αυτοσχέδια καλάθια σε τοίχους η κολώνες και με μπάλες ποδοσφαίρου η απο καουτσούκ, κατι μικρές, που βρίσκαμε στα πανηγύρια, τα εργαλεία για να παίξουμε οι ελάχιστοι που είχαμε αρχίσει να ανακαλύπτουμε αυτό το παιχνίδι.
Να παρακολουθήσεις εναν αγώνα μπασκετ ήταν πολύ δύσκολο. Μόνος σε αυτη την ηλικία ήταν απαγορευτικό. Μια η δυο φορές στο Παναθηναικο Στάδιο που έπαιζε η ΑΕΚ ηταν μανα εξ ουρανού.
Στις 30 Μαρτίου 1966 στην Μπολόνια, η ΑΕΚ θα γίνει η πρώτη και τελευταία αυθεντικά Ελληνική ομάδα που συμμετέχει σε φαιναλ φορ, μαζί με τρεις υπερδυνάμεις της εποχής, την Σίμενταλ Μιλάνο (νυν Αρμάνι), την Σλάβια Πράγας και την ΤΣΣΚΑ Μόσχας.
Σε κάποια γιορτή απέκτησα και μπάλα μπασκετ. Απίστευτη χαρά. Μετά απογοήτευση και κλάματα... Τι να την κάνω την μπάλα αφου δεν εχω μπασκέτα.... Με ηρέμησαν κάπως με την υπόσχεση οτι θα με πάνε στο αθλητικό κέντρο του Αγίου Κοσμά. Εκεί υπήρχαν κάποιες μπασκέτες για να παίξω.
Η αρχή έγινε. Η ΑΕΚ κάνει γνωστό το Μπάσκετ σε όλο και μεγαλύτερο κοινό. Με την πορεία της μέχρι την κατάκτηση του ευρωπαικού κυπέλου το 1968 δίνει μια ακομη ώθηση στην ανάπτυξη του αθλήματος. Στον αθλητικό κέντρο του Αγίου Κοσμά στήνονται περισσότερες μπασκέτες. Στα σχολεία μοιράζονται ειδικά μεταφερόμενα καλάθια (τι πατέντα και αυτή) για να διδάσκεται το μπάσκετ την ώρα της γυμναστικής.
Αρκετα παιδιά αρχισαν να φορανε τα ειδικα για το μπασκετ παπουτσια. Ελάχιστοι, καμάρωναν για τα αμερικάνικα που τους έστειλε ενας θείος απο την Αμερική η που τους έφερε καποιος συγγενής ναυτικός. Οι πλειοψηφια επαιζε με οτι ειχε.
Μια μέρα λέει ο μπαμπάς μου, την Κυριακη θα πάμε στο γιουσουρούμ να σου πάρω παπουτσια για το μπασκετ. Ολη η γειτονιά άκουσε τις φωνές μου. Η χαρα μου απερίγραπτη. Ο χρόνος σαν να σταμάτησε. Κρατησε αιώνες να φανεί αυτή η Κυριακή.
Δεν ξέρω τι ψάχναμε στο γιουσουρουμ. Τελικά μπήκαμε σε ένα κατάστημα, Κατεβήκαμε στο υπόγειο και εκεί απέκτησα το πρώτο ζευγάρι αθλητικά παπούτσια και μάλιστα για το μπάσκετ.
Δεν υπήρχαν επιλογές εκείνα τα χρόνια. Απλά δοκίμασα το νούμερο που μου ταίριαζε και γεμάτος χαρά κρτούσα την τσάντα με τα ΕΛΒΙΕΛΑ. (Ελληνικη Βιομηχανια Ελαστικων)
Εκεί στον Αγιο Κοσμά τα πρωτοφόρεσα. Σε αυτα τα υπέροχα γηπεδα με τις μπασκέτες με το ξύλινο ταμπλό.
Σήμερα, με παπουτσακι 180 ευρω... γιατι ετσι προστατεύεις τα πόδια και την μέση απο τραυματισμούς.
Σήμερα, τρέξιμο στις γραμμές του Τραμ δίπλα στα έργα της ανάπτυξης.
Τότε με το αθλητικό κέντρο Αγίου Κοσμά, την ησυχία και τον καθαρό αέρα. Σήμερα με τον θόρυβο, την μόλυνση και την προσμονή ενός νέου σόου εξέλιξης και ανάπτυξης.
"αλλοι οι καιροί τότε, άλλοι τώρα. Η κοινωνία προχωρά." μου λένε.
Προχωρήστε εσείς. Αφήστε με εμένα αγκαλιά με τις Ελβιελες μου.
Αρκετα παιδιά αρχισαν να φορανε τα ειδικα για το μπασκετ παπουτσια. Ελάχιστοι, καμάρωναν για τα αμερικάνικα που τους έστειλε ενας θείος απο την Αμερική η που τους έφερε καποιος συγγενής ναυτικός. Οι πλειοψηφια επαιζε με οτι ειχε. 
Δεν ξέρω τι ψάχναμε στο γιουσουρουμ. Τελικά μπήκαμε σε ένα κατάστημα, Κατεβήκαμε στο υπόγειο και εκεί απέκτησα το πρώτο ζευγάρι αθλητικά παπούτσια και μάλιστα για το μπάσκετ.