Μνήμες και εικόνες των παιδικών μου χρόνων πυροδότησε το ντοκυμαντερ "Dourgouti Town" που πρόσφατα παρακολούθησα.
Γεννήθηκα στο Θησείο τον Νοέμβρη του 1953. Μετα απο 3 χρόνια μετακομίσαμε στο σπίτι μας στο Μπραχάμι. Τα παιδικά μου χρόνια τα πέρασα στην διαδρομή Μπραχαμι-Δουργούτι. Απο το φτωχικό (που φάνταζε παλάτι) στην παράγκα της γιαγιάς Ανθίπης και του παπού Απόστολου. (δωρεά... του κράτους στους πρόσφυγες του 1922). Τις διακοπές του σχολείου τις περνούσα στο εξοχικό τους. Στην οδό Κλεμανσώ. Εκεί είχαν μεταφερθεί απο το τετράγωνο Η:98 που έκαψαν οι Γερμανοί και "λοιπες δυνάμεις" μετα το μπλόκο του Φάρου. Ο μικρός κήπος γεμάτος λουλούδια μοσχοβολούσε πάντα. Ενα ντιβάνι στο σαλόνι των 8 τετραγωνικών ηταν ο πιο ζεστός μου χώρος τις κρύες μέρες. Και όταν έβρεχε, ο θόρυβος της βροχής στην από λαμαρίνα σκεπή, με νανούριζε παρά με φόβιζε.
Χριστούγεννα και Πάσχα η βασική μου διασκέδαση ήταν η εκκλησία. Με έπαιρνε απο το χέρι η γιαγιά και ανηφορίζαμε στον Αη Γιώργη. Ειδικά το Πάσχα είχα διπλή βάρδια.. Πρωι και βράδυ ολόκληρη την Μ. Εβδομάδα. Οσο μεγάλωνα είχα και τα δωράκια μου. Μου αγόρασε η γιαγιά και την ιερά σύνοψη για να παρακολουθώ τι λέει ο παπάς και ετσι να μου περνάει πιο εύκολα η ώρα. Τελικά έμαθα την λειτουργία απεξω... Δεν έχω παράπονο, ακόμη την θυμάμαι.
Βέβαια το μενού είχε και άλλα, παντα σχετικά με την εκκλησία. Παρακλήσεις, εσπερινούς, το πανηγύρι του Αη Γιώργη και φυσικά την κυριακάτικη Θεία Λειτουργία οταν περνούσα κάποιο Σαββατοκύριακο μαζί τους. Σιγά σιγά έμαθα τα κόλπα. Ειχα αρχίσει να μαθαίνω για το ποδόσφαιρο. Να ακούω και να διαβάζω για την Αθλητική Ενωση Κωνσταντινουπόλεως και κάθε χρόνο η ενασχόλιση με αυτό όλο και αποκτούσε μεγαλύτερο μερίδιο στην καθημερινότητα μου. Ετσι όποτε ανηφορίζαμε για τον Αη Γιώργη έριχνα κλεφτές ματιές στο γήπεδο του Φοίβου. Αν είχε εκείνη την ώρα αγώνα κατάφερνα την γιαγιά να με αφήσει λίγο στην είσοδο της εκκλήσιας. Απο εκεί είχα άνετη θέα προς το γήπεδο. Τεράστια η χαρά να βλέπω αγώνα ποδοσφαίρου έστω και λίγα λεπτά. Εμείς μεγαλώσαμε στις αλάνες και με το να ακούμε ραδιοφωνικά ποδοσφαιρικούς αγώνες μετατρέποντας αυτο που ακούγαμε σε εικόνες. Είμασταν νοερά μέσα στο γήπεδο. Μερικές φορές υπήρχε και το Σινεακ στην Πανεπιστημιου. Περιμέναμε εναγωνίως την ημέρα που θα πάμε αλλα οχι για τον Χονδρο και τον Λιγνο αλλα για τα επίκαιρα. Μια ολιγόλεπτη ταινία που επρόβαλαν στην αρχή με ειδήσεις και στιγμιότυπα απο εναν η δυο αγώνες πρωταθλήματος.
Η διαμονή μου στο "εξοχικό" είχε και άλλες δραστηριότητες. Η γιαγιά έφτιαχνε πολύ ωραία λευκά κεντήματα. Τραπεζομάντηλα, πετσέτες και σεμέν για τα μικρα τραπεζάκια η κομοδίνα. Σε κάθε ευκαιρία (πανηγύρια, λαχειοφόρους και κοινωνικες εκδηλώσεις) συμμετείχε σε μια προσπάθεια να βγάλει ενα χαρτζιλίκι. Μαζί και εγώ ελπίζοντας σε ενα μικρό δωράκι.
Εικόνες απο την πεντακάθαρη και υπερήφανη παράγκα των παιδικών μου χρόνων.
Σήμερα σε περίπου 100 μέτρα ειναι η στάση του Μετρό, "Ν. Κόσμος". Σε 20 μέτρα η οδός Κλεμανσώ συναντά την οδό Ηλία Ηλιού.
Δεξιά στην φωτογραφία εγω το καλοκαίρι του 1954 σε προσπάθεια να πιάσω το λαγουδάκι που κρέμεται δεξιά μου. Απο τότε ασκήσεις σε τεντομένο σχοινί .... (Μαμα και Μπαμπάς επι το έργον. Στην άκρη φαίνεται λίγο η γιαγιά)
Oλη η οικογένεια ποζάρει προς τιμή του εγγονού.
Προφανώς είχε προσκληθεί φωτογράφος εκείνη την ημέρα αφού τα κινητά τους μάλλον είχαν χαλάσει.....
Επιστρέφω στo "Dourgouti Town". Πρόκειται για ενα εξαιρετικό ντοκυμαντερ. Οι περιγραφές απλών ανθρώπων, γερόντων, οι εικόνες απο αρχείο διάφορων φορέων και οι συγκινητικές παρεμβάσεις της Χαρούλας Αλεξίου αναδεικνύουν μια γειτονιά με αγωνιστές που τουλάχιστον άδικα οδηγήθηκε με "βία" στην λήθη. Αιτία; Ενοχλούσε η ιστορία του και οι άνθρωποί του. Η εκτενής αναφορά στο μπλόκο του Φάρου στις 9 Αυγούστου 1944 είναι μνήμη τιμής για μένα αφού στο μπλόκο αυτό συνελήφθησαν ο πατέρας μου και ο αδελφός του.
Το πρώτο αναφέρεται στην ταινία μικρού μήκους του Κώστα Φέρρη με τίτλο "τα Ματόκλαδά σου Λάμπουν". Ετος 1961. Η λογοκρισία την απαγόρευσε οπως διαβάετε και στο σχετικό έγγραφο. Ναι, την λογοκρισία δεν την ανακαλύψαμε επι χούντας. Προυπήρξε επι "Δημοκκρατίας".
