"Γιατρέ μου εχω πρόβλημα στον αχίλλειο τένοντα. Στις 9 Νοεμβρίου πρέπει να τρέξω στον αγώνα των 10 χλμ στα πλαίσια του Μαραθωνίου. ΕΙμαι 72 ετών, θέλω να τερματίσω στο Παναθηναικο Σταδιο γιατι δεν ειμαι παιδι να πω δεν πειραζει θα εχω πολλές ευκαιρίες στο μέλλον. Α... και για να τρέξω πρέπει να κάνω και προπονήσεις.."
Ηταν 17 Οκτωβρίου απόγευμα... Ο γιατρός με κοίταξε με κατανόηση... Διέκρινα ενα στιγμιαίο μειδίασμα, με εξέτασε, μου είπε να κάνω ακτινογραφία, μου έδωσε οδηγίες για διατάσεις και είδος προπόνησης και κλείσαμε ραντεβού να τα πούμε με τα αποτελέσματα της ακτινογραφίας.
Στις 23 Οκτωβρίου μου έγραψε φυσικοθεραπείες και εμφανιστηκε αισιοδοξος οτι θα τα καταφέρω. Στις 24 Οκτωβριου ξεκίνησαν οι θεραπείες απο νέους σπουδαίους επιστήμονες και ετσι μια ημέρα μετά την συμπλήρωση των 72 ετών βρέθηκα στην εκκίνση των 10 χλμ στα πλαίσια του μαραθωνίου της Αθήνας.
Ηταν πολύ μεγάλη η χαρα και η ικανοποποίηση για αυτο το κατόρθωμα. Ημουν πολύ κοντα στον στόχο του να τερματίσω μια ακόμη φορά στο Παναθηναικό Στάδιο, ισως και την τελευταία. Αυτο ήταν το πλάνο του 2025. Εκτος αν δώσω μια παράταση για έναν ακόμη χρόνο...
Η χαρά συνεχίστηκε και στον τερματισμό. Παρα την ελλειπή προετοιμασία λογω του τραυματισμού, οχι μόνο τερμάτισα με αρκετές δυνάμεις αλλα και σε χρόνο 1 ωρα και 6 λεπτα. Επίδοση χειρότερη κατα 3 λεπτά απο αυτη που είχα επιτύχει το 2024 αλλα ακριβως ιδια με την επίδοση που είχα κάνει το 2019. Τι σύμπτωση.... το χρονόμετρο να καταγράψει τον ίδιο χρόνο. Μακάρι να γινόταν να έγραφε και τη ίδια ηλικία... 66 εγραφε τοτε, 72 τώρα...
