Τρέχω πολλά χρόνια σε αγώνες. Προπονούμαι αρκετές ώρες με ένα στόχο.
Την αντίσταση κατά του διαβήτη και την γενικότερη προστασία της υγείας μου.
Ο χρόνος όμως τρέχει πιο γρήγορα και έτσι αποφάσισα εφέτος την σταδιακή μου απόσυρση από αγώνες οι οποίοι η αλήθεια είναι ότι συγκριτικά με την προπόνηση επιβαρύνουν περισσότερο τον οργανισμό λόγω της έντασης που απαιτούν.
Επέλεξα λοιπόν 4 αγώνες που θα συνθέσουν το οριστικό μου "αντίο".
Στον δεύτερο αγώνα τα κατάφερα. Συμμετείχα στον δρόμο των 5 χλμ όπως και τις προηγούμενες 5 φορές. Συναισθήματα ανάμεικτα.
Απόλυτα ικανοποιημένος για την επίδοση και υπερήφανος για τον εαυτό μου. Γνωρίζετε γηγενή Μπραχαμιώτη ετων 72 να δίνει το παρόν στην Ειρηνοδρομία; Σιγά τα ωά θα πουν πολλοί. Σεβαστή η άποψη. Εγω θα το χρησιμοποιούσα σαν αναγνώριση των συνεχώς μειουμένων Μπραχαμιωτών και σαν κίνητρο για όλους τους ηλικιωμένους όπως κάνουν σε πολλές χώρες, σε πολλούς δήμους στο εξωτερικό.
Απόλυτα λυπημένος από όσα ένοιωσα να λείπουν. Αισθάνθηκα ξένος στους δρόμους που περπάτησα, στις αλάνες που έπαιξα και χάθηκαν, στον αέρα που ανέπνεα, μα πιο πολύ που δεν συνάντησα κανέναν γνωστό ρε παιδιά. Οχι στον αγώνα, στο πεζοδρόμιο, στον καφέ, στους γύρο δρόμους.
Αυτή η τελευταία συμμετοχή συμπίπτει και με το κόψιμο του "διοικητικού" δεσμού με το Μπραχάμι γιατί είμαι πλέον δημότης Αλίμου. Ενας και μοναδικός ο λόγος της μεταδημότευσης. Να με μεταχειρίζονται σαν ξένο οι και προς εμένα ξένοι το υποφέρεις. Το να σε αδικούν κατάφωρα αυτοί που σε γνωρίζουν χρόνια είναι μη αποδεκτό.
Η σχέση ζωής με το Μπραχάμι θα συνεχίσει στα ίδια μονοπάτια. Στο "Μαρακανά" του νεκροταφείου, στην "Μπάρτσα", στην στάση "Μπέτση", στα "Ζεστά ποτά", στον Διόνυσο και σε κάθε βήμα μου.
Ο αγώνας συνεχίζεται.
