Δύο μέρες μετά την 71η στροφή... η συμμετοχή στα 10 χλμ στα πλαίσια του μαραθωνίου της Αθήνας είχε ιδιαίτερη σημασία και αξία. Ήταν πολλά μαζί. Οι δυσκολίες της ζωής, ο διαβήτης, η παρατεταμένη ζέστη και φυσικά η ηλικία, συνέθεταν ενα πολύ βαρύ αρνητικό φορτίο για συστηματική άσκηση και ψυχολογική προετοιμασία.
Όμως με πίστη στον στόχο και με προσπάθεια όλα είναι εύκολα. Η προετοιμασία, η συμμετοχή και η επίδοση αποδεικνύουν την επιτυχία. Σε ολη μου την ζωή "Συναγωνίζομαι", μόνο έναν "Ανταγωνίζομαι", τον εαυτό μου. Έναν χρόνο μεγαλύτερος, 5 λεπτά γρηγορότερος. Για να γινόμαστε καλύτεροι τον εαυτο μας πρέπει να ανταγωνιζόμαστε.
Ο αγώνας εγινε κάτω από επιτέλους ιδανικές καιρικές συνθήκες. Επίσης σημαντικό ότι οι διοργανωτές κατανόησαν πως δεν μπορεί να διεξάγεται αγωνας 10 χλμ στην ημιφωτισμενη Αθήνα Σάββατο βράδυ. Ο προγραμματισμός του για Κυριακή πρωί ήταν μια σωστή απόφαση.
Στα "οργανωτικά" παραμένει το πρόβλημα της ταυτοποίησης. Το ποιος παρέλαβε τον αριθμό συμμετοχής με το αντίστοιχο τσιπάκι και το ποιος τελικά έτρεξε την διαδρομή είναι μια πικρή ιστορία. Είναι οχι μόνο θέμα ηθικό αλλα και ασφάλειας του αγωνα. Μια ματιά στα αποτελέσματα κυρίως των μεγάλων ηλικιακών ομάδων ειναι αρκετή για την επιβεβαίωση της "απάτης".
Στο κέντρο εγγραφών
Φωτογραφίες από τον επίσημο φωτογράφο
