Μα θα μου πείτε, κάθε πράξη μας είναι μια πολιτική πράξη, είναι δυνατόν να λείπει από το managemet?
Διαλαλεί το management, " η πολιτική και οι ιδεολογίες δεν έχουν θέση στην εταιρεία μας και στα καθήκοντά μας". Και το πάει και πιο πέρα το πράγμα. "Αν κάποιος έχει συνειδησιακό πρόβλημα μπορεί να παραιτηθεί"....
Είναι πολλές οι στιγμές που το πιο απεχθές προσωπείο του management, το πραγματικό του πρόσωπο δηλαδή, σου υπενθυμίζει και παράλληλα επιβεβαιώνει πολύ σκληρά ότι στόχος είναι πάντα το κέρδος με κάθε μέσο. Σιγά μην παραιτηθώ ...λέω εγώ...
Είναι όμως και πολλές οι στιγμές που όσο και να θέλεις δεν μπορείς να συγκρατηθείς.
Είναι στιγμές που θα αντιδράσεις και θα σταθείς με υπερηφάνεια να υπερασπιστείς τις αρχές σου
που -τι σύμπτωση- είναι ίδιες με αυτές που διαλαλεί το management για τον "εαυτό" του..
Ιδού 2 χαρακτηριστικές "στιγμές" που βίωσα την "απολιτικ" αθωότητα του management..
Στιγμή 1 περί Τουρκίας
Συνάντηση διευθυντών πληροφορικής Ευρώπης. Τοποθεσία, Ελβετία.
Σύμφωνα με το πρόγραμμα, τις 2 πρώτες μέρες, ο εκπρόσωπος κάθε χώρας παρουσιάζει τους στόχους, το πλάνο και την πρόοδο των εργασιών στην περιοχή ευθύνης του.
Κατά ευτυχή σύμπτωση - όπως αποδείχτηκε - η δική μου παρουσίαση ήταν προγραμματισμένη αμέσως μετά από αυτήν του Τούρκου συναδέλφου, αλλά την επόμενη, 2η ήμερα της συνάντησης.
Έρχεται λοιπόν η σειρά του Τούρκου ο οποίος σε έκπληξη όλων αρχίζει να μας δείχνει τα πιο τουριστικά σημεία της Κωνσταντινούπολης. Και να η γέφυρα του Γαλατά και να ο Πύργος και να από ψηλά ο Βόσπορος και να η κλειστή αγορά και φτάνει στο μπλέ τζαμί και μετά ..... εδώ λέει το μουσείο..... και μας δείχνει την Αγια Σοφια ..... Εχω γίνει πύραυλος.... φυσικά κρατιέμαι και δεν μιλάω αλλά ήταν τόσο έντονη η δυσφορία μου που ο Ισπανός και ο Γερμανός συνάδελφος που κάθονταν δίπλα μου γύρισαν και μου είπαν κάποιο αστείο για να με ηρεμήσουν....
Μετά την ολοκλήρωση των εργασιών και το δείπνο της 1ης ημέρας, επιστροφή στο ξενοδοχείο, άνοιγμα του υπολογιστή και επεξεργασία της παρουσίασης που θα είχα το επόμενο πρωινό...
Μετά από πολύ σκέψη αποφάσισα να μην χαλάσω το υπεύθυνο και αυστηρά επαγγελματικό προφίλ μου άλλα με μια μόνο εικόνα να περάσω το μήνυμα-απάντηση.
Αντικατέστησα λοιπόν την πρώτη τυπική διαφάνεια (όνομα, επώνυμο, χώρα και πόλη), με τον Παρθενώνα...(βλέπετε την σχετική εικόνα δεξιά)
Αυτή η εικόνα μου έδωσε την δυνατότητα να πω απευθυνόμενος προς τους συναδέλφους τα εξής:
"Αγαπητοί συνάδελφοι ο Παρθενώνας είναι ευτυχώς ελεύθερος ".
Από τα γέλια και τα επιφωνήματα έγινε αντιληπτό το μήνυμα που ήθελα να στείλω.
Δεν χρειάζεται να αναφέρω ποιος έδειξε αμήχανος.
Τώρα αν νομίζετε ότι το θέμα έκλεισε κάνετε λάθος. Το management είναι πάντα παρόν....
Με την επιστροφή μου στην Αθήνα και σε συνάντηση με τους ανωτέρους μου (top management, δηλαδή αυτοί που κάνουν πράξη καθημερινή την θεωρία..... ) μου συνέστησαν να μην εμπλέκομαι σε τέτοιες καταστάσεις...
Πολύ απλά, άσε τον Τούρκο να κάνει και να λέει ότι θέλει... γιατί είναι 80 εκατομμύρια αγορά και εσύ είσαι 9 εκατομμύρια.....
Είναι αυτό που λέω στο εισαγωγικό μου κείμενο, το management σαν θεωρία δημιουργήθηκε και εξελίσσεται για να παράγει και να πολλαπλασιάζει το κέρδος, επομένως εξυπηρετεί συγκεκριμένες πολιτικές εθνικές και μή.
Στιγμή 2 περί Μακεδονίας
Εδώ και 30 χρόνια είχε αρχίσει να εμφανίζεται δειλά δειλά η "Μακεδονία" σε διάφορους εταιρικούς πίνακες όπως για παράδειγμα, ένας απλός τηλεφωνικός κατάλογος για τα γραφεία της εταιρείας σε όλο τον κόσμο. Με την εξέλιξη των συστημάτων πληροφορικής και την ολοένα αυξανόμενη ψηφιοποίηση της πληροφορίας, το όνομα "Μακεδονία" εμφανιζόταν όλο και πιο συχνά.
Φτάσαμε λοιπόν στο σημείο να γίνονται διάφορες συναντήσεις σε διάφορες πόλεις της Ευρώπης και στην λίστα των συμμετεχόντων να διαβάζεις για τον κύριο η την κυρία τάδε που εκπροσωπεί την "Μακεδονία" και στην στήλη της ομιλούμενης γλώσσας να αναφέρεται η γλώσσα "Μακεδονική".
Με αφορμή μια καμπάνια περι ελευθερίας του λόγου, ελεύθερης έκφρασης και λοιπών ωραίων συνθημάτων, κάθισα και έγραψα ένα μικρό κείμενο μαζί με την διατύπωση της απορίας. "εμείς, η εταιρεία που εφαρμόζει απόλυτα τους νόμους, με βάση ποια απόφαση του ΟΗΕ η όποιου άλλου διεθνούς οργάνου, αναγνωρίζουμε και αποκαλούμε μια χώρα με το όνομα Μακεδονία";
Δίπλα βλέπετε την απάντηση που έλαβα. Είναι μια άκρως ειρωνική απάντηση, αντάξια βέβαια της θεωρίας που δημιουργήθηκε και εξελίσσεται προς όφελος δήθεν των εργαζομένων και της κάθε επιχείρησης για την επίτευξη του κέρδους.
Το management στην πράξη ΕΤΣΙ ΑΚΡΙΒΩΣ εφαρμόζεται.. Όπως η απάντηση που έδωσε στο συγκεκριμένο ερώτημα.
Φυσικά δεν ανταπάντησα. Ήταν ξεκάθαρο το πόσο ενόχλησε η ερώτηση μου.
Το FYROM ήταν δύσκολο και δεν μπορούσαν να το συνηθίσουν. Πιο εύκολο ήταν το "Μακεδονία"...
Και τι να πεις για την ερώτηση , δείγμα της διανοίας... του συντάκτη, για το αν ξέρω άλλες εταιρείες παγκόσμιας εμβέλειας που να την αποκαλούν FYROM και όχι Μακεδονία ;
Στιγμή 3 περί Δημοσιονομικής Απογραφής το 2004
Ήταν η εποχή που ενας ακόμη απίθανος υπουργός οικονομικών έκανε απογραφή και διαπίστωσε... ότι τα οικονομικά στοιχεία που παρέδωσε η απερχόμενη κυβέρνηση ήταν παραποιημένα.
Άλλο που δεν ήθελαν τα ανθελληνικά κέντρα στην Ευρώπη. "ψεύτες" και "αναξιόπιστοι" ήταν οι πιο κομψοί χαρακτηρισμοί για την Ελλάδα και τους 'Έλληνες.
Στην διάρκεια της παρουσίασης μου για τα οικονομικά αποτελέσματα του τμήματος πληροφορικής για το οποίο είχα την ευθύνη, δέχτηκα ερώτημα υπο την μορφή αστείου απο τον Γερμανό συνάδελφο για το αν τα στοιχεία που παρουσίαζα ήταν αληθινά.
Γέλασα αμήχανα και εγώ. Δεν είχα την ετοιμότητα να δώσω μια απάντηση. μα θαρρώ δεν υπήρχε απάντηση οσο και αν έψαχνα. Υπήρξε ομως ένα μάθημα για εμένα. Διαπίστωσα πόσο εύκολο είναι να κάνεις κακό στην χώρα σου αν το θέλεις, Εκτός αν είσαι τόσο ηλίθιος και πιστεύεις οτι ειδικά σε μία παγκοσμιοποιημένη οικονομία δεν υπάρχουν αρνητικές συνέπειες για τις πράξεις σου και μάλιστα άμεσες.
Αδιαφορώ για το οικονομικό κόστος μα με ενδιαφέρει πολύ το ηθικό μέρος.
Report eurostat 22 November 2004 (επειδή με πραγματικά στοιχεία εχω μάθει να πορεύομαι)
Ξέρετε έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε αλλά η ντροπή που αισθάνθηκα παραμένει ζωντανή και το ίδιο έντονη μέσα μου. Τόσο έντονη, όσο η αναισθησία του τύπου αυτού που μετά απο καιρό διαπίστωσε οτι κανένα στοιχείο δεν είχε παραποιηθεί, και "ελα μωρε δεν τρέχει τίποτε".
Η ζωή συνεχίζεται όπως και ο κατήφορος αυτής της χώρας.
(Ακόμη και ενας πρωθυπουργος ονόματι Ράμα μας λοιδόρησε πρόσφατα χωρίς να πάρει απάντηση,
έστω και υπο την μορφή ενός ανέκδοτου του Χότζα....)
Ήταν 2 στιγμές που αισθάνθηκα ότι έπρεπε να αντιδράσω έτσι ως Έλληνας.
Ήταν 1 στιγμή από τις πολλές που ντρέπεσαι, όχι γιατί είσαι Έλληνας αλλά γατί έχεις τόσο χαμηλού επιπέδου πολιτικούς που διασύρουν την χώρα τους.
Είμαι βέβαιος ότι πάρα πολλοί εργαζόμενοι θα έχουν η θα είχαν ανάλογη αντίδραση.
Είμαι επίσης βέβαιος ότι όλοι οι πολιτικοί μας - αυτοί που υποτίθεται υπηρετούν την πατρίδα- δεν θα καταλάβουν ποτέ τις συνέπειες των πράξεων τους .
