1968

Όταν λέμε 1968  εννοούμε 4 Απριλίου 1968.... εννοούμε  ΑΕΚ   89 - Σλαβια Πράγας  82
εννοούμε ΑΕΚ κυπελλούχος Ευρώπης.

Μπάσκετ όχι μόνο παρακολουθούσα από μικρό παιδί αλλά έπαιζα και στην παιδική ομάδα του Εθνικού Γυμναστικού Συλλόγου (ΕΓΣ). Εκείνη την εποχή ήταν ένα άθλημα ελάχιστα γνωστό, όπως  το τένις πριν από λίγα χρόνια, και τους αγώνες πρωταθλήματος τους παρακολουθούσαν ελάχιστοι θεατές. Μόνον στα ντέρμπι μεταξύ ΑΕΚ και Παναθηναϊκού  (Ολυμπιακός δεν υπήρχε τότε στο μπάσκετ) μπορεί να έφταναν περίπου τους 3000 .

Γήπεδα δεν υπήρχαν πολλά και φυσικά κανένα κλειστό. Οι περισσότεροι αγώνες γινόντουσαν στο Παναθηναϊκό στάδιο, στον Πανελλήνιο στο πεδίον του Άρεως και στο περίφημο γήπεδο του ιστορικού Αμύντα στον Υμηττό.
Την πορεία της Αθλητικής  Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως την παρακολουθούσα  πολλά χρόνια πριν φτάσουμε στο 1968. Είχε προηγηθεί η μεγάλη πορεία προς το φάιναλ 4 του 1966 στην Ιταλία, στο Μιλάνο. Η πρώτη συμμετοχή Ελληνικής ομάδας όσο και αν η σύγχρονη προπαγάνδα θέλει να αποκρύψει. 

Ιδου και οι αγώνες.

ΗΜΙΤΕΛΙΚΟΙ 30-03-1966
ΜΙΛΑΝΟ
Σλάβια Πράγας-ΑΕΚ 103-73
 
ΣΛΑΒΙΑ ΠΡΑΓΑΣ (Σιπ): Μπάροτς 24, Άμερ 24, Κόβαρ 13, Κρίβι 2, Ζίντεκ 30, Μπλάζεκ, Λιζάλεκ, Κράους, Στάστνι 2, Γιέζντινεκ 11, Κνοπ, Κονοπάσεκ.

ΑΕΚ (Πανταζόπουλος): Ζούπας 12, Μόσχος 2, Αμερικάνος 1, Λαρεντζάκης 4, Τρόντζος 22, Βασιλειάδης 9, Νικητόπουλος, Οικονόμου, Δερμανούτσος, Χρηστέας 12, Θεοδωρόπουλος, Τσάβας.

31-03-1966
ΜΠΟΛΟΝΙΑ
ΤΣΣΚΑ Μόσχας-Σίμενταλ Μιλάνο 57-68
 
ΤΣΣΚΑ ΜΟΣΧΑΣ (Αλεκσέεφ): Βολνόφ 10, Λίπσο 13,Μπορόντιν 3 Κομέεφ 11, Τραβίν 14, Αλαχασιάν 4, Αστάκοφ, Κουλάκοφ, Ζούμπκοφ 2. Καπράνοφ, Ροντιόνοφ, Κοβάλεφ.

ΣΙΜΕΝΤΑΛ ΜΙΛΑΝΟ (Ρουμπίνι): Πιέρι 2, Μπράντλεϊ 20, Βιανέλο 12, Μασίνι 15, Τόρεν 10, Ιελίνι 3, Ριμινούτσι 6, Νιόκι, Λόνγκι, Ονιάρο, Μπίντα.


ΜΙΚΡΟΣ ΤΕΛΙΚΟΣ 01/04/1966
ΜΠΟΛΟΝΙΑ
ΑΕΚ-ΤΣΣΚΑ Μόσχας 62-85

ΑΕΚ (Πανταζόπουλος): Ζούπας 8, Μόσχος, Αμερικάνος 18, Λαρεντζάκης 6, Τρόντζος 20, Βασιλειάδης 2, Νικητόπουλος, Οικονόμου, Δερμανούτσος, Χρηστέας 4, Θεοδωρόπουλος, Τσάβας 4.

ΤΣΣΚΑ ΜΟΣΧΑΣ (Αλεκσέεφ): Βολνόφ 14, Λίπσο 3,Μπορόντιν 4, Κομέεφ 6, Τραβίν 10, Αλαχασιάν 6, Αστάκοφ 10, Κουλάκοφ 14, Ζούμπκοφ 4, Καπράνοφ 12, Ροντιόνοφ, Κοβάλεφ 2.

ΜΕΓΑΛΟΣ ΤΕΛΙΚΟΣ 01-04-1966
ΜΠΟΛΟΝΙΑ
Σίμενταλ Μιλάνο-Σλάβια Πράγας 77-72
 
ΣΙΜΕΝΤΑΛ ΜΙΛΑΝΟ (Ρουμπίνι): Πιέρι 4, Μπράντλεϊ 14, Βιανέλο 21, Μασίνι 3, Τόρεν 21, Ιελίνι 4, Ριμινούτσι 10, Νιόκι, Ονιάρο, Μπίντα.

ΣΛΑΒΙΑ ΠΡΑΓΑΣ (Σιπ): Μπάροτς 10, Άμερ 11, Κόβαρ 10, Κρίβι 5, Ζίντεκ 20, Μπλάζεκ, Λιζάλεκ, Κράους, Στάστνι 6, Γιέζντινεκ 10, Κνοπ, Κονοπάσεκ. 

Με πόση λαχτάρα περίμενα να ακούσω τις ραδιοφωνικές μεταδόσεις με τη τόσο  παραστατική περιγραφή του Βασίλη Γεωργίου, και να διαβάσω τις εφημερίδες την επόμενη ήμερα από το περίπτερο.
(την Αθλητική και το Φως) .
Με πόση αγωνία περίμενα τα νέα για την υγεία του Γιώργου Μόσχου.
Πόσο έκλαψα όταν ανακοινώθηκε ο θάνατός του.....
Φυσικό επόμενο να βρεθώ -παρα το οτι μικρός- στο κατάμεστο Παναθηναϊκό στάδιο αλλά καμαρώνοντας για το ότι ήμουν από τους λίγους σχετικούς με τους κανονισμούς του Μπάσκετ.

Είχα την χαρά και την τύχη να παρακολουθήσω όλους τους αγώνες από τον πρώτο γύρο μέχρι τον τελικό.
Μετα απο κάθε πρόκριση πολλαπλασιαζόταν η συμμετοχή των φιλάθλων με αποκορύφωμα τον
ημιτελικό απέναντι στην Ινις Βαρέζε και την πρόκριση με την τραβέρσα του γίγαντα Τρόντζου στην εκπνοή του αγώνα και τους έξαλλους πανηγυρισμούς από τους περίπου 20000 θεατές.
Ήταν πολύ μεγάλη η αγωνία καθώς η ήττα με 78-60 στον πρώτο αγώνα απαιτούσε μια διαφορά 19 πόντων. Έτσι με το καλάθι στο τελευταίο δευτερόλεπτο του αγώνα και ανάμεσα σε αγκαλιές και ιαχές λιποθυμά απο την υπερένταση ένας κύριος που καθόταν δίπλα μας.

Έκανε παρα πολύ κρύο εκείνο το βράδυ και ο πατέρας μου (που με συνόδευε στους αγώνες αν και παθιασμένος Ολυμπιακός), είχε μαζί του ένα μικρό μπουκαλάκι κονιάκ. Το ανοίγει αμέσως και ρίχνει μερικές γουλιές στο στομα του λιπόθυμου φίλαθλου. Από το αποτέλεσμα φάνηκε ότι δεν τον έπνιξε όπως φοβήθηκα αλλά αντίθετα  τον έκανε να σηκωθεί και να συνεχίσει τα πανηγύρια προς ανακούφιση όλων.
Το τελικό 72-52 ήταν το τελευταίο βήμα πριν από την κατάκτηση του κυπέλλου Ευρώπης.

Όσο πλησίαζε η 4η Απριλίου τόσο πιο πολλές οι συζητήσεις με φίλους και συμμαθητές.
Να πάρουμε εισιτήρια, να δούμε πως θα φύγουν από το σχολείο όσοι ήταν απογευματινοί. (τότε κάναμε μάθημα μια βδομάδα πρωί και μία απόγευμα εναλλάξ... οι τρεις πρώτες και οι τρεις τελευταίες τάξεις του 6ταξιου γυμνασίου).
Οι περισσότεροι ήθελαν να έρθουν αλλά δεν ήταν εύκολο. Χρειαζόταν και η συγκατάθεση της οικογένειας και τα λίγα χρήματα για μικροέξοδα. Είμασταν 15 χρονών και η έξοδος από το σπίτι χωρίς γονέα η γονείς, αν δεν ήταν απαγορευτική ήταν σπάνια.
Την ημέρα του αγώνα το ραντεβού ήταν στις 2 το μεσημέρι.... στην στάση Αστυνομία... (έτσι έλεγαν την στάση του λεωφορείου μπροστά στο αστυνομικό τμήμα Μπραχαμίου (Αγίου Δημητρίου για όσους σοκάρονται...). 
Έφτασαν στην ώρα τους άπαντες... Λίγοι μεν αλλά παρόντες οι Αεκτζήδες και πολλοί Παναθηναϊκοί και Ολυμπιακοί. Αντιπαλότητα είχαμε μεταξύ μας αλλά μπροστά σε τέτοιους αγώνες
υπήρχε αυθόρμητη αλληλοϋποστήριξη.

Στις 3 το μεσημέρι είχαμε πάρει τις θέσεις μας ακριβώς στο κέντρο, στο δεύτερο διάζωμα στην αριστερή πλευρά του σταδίου. Ο καιρός ήταν ευτυχώς πολύ καλός. Το πως πέρασαν οι ώρες μέχρι την έναρξη του αγώνα στις 9 το βράδυ δεν το θυμάμαι. Πάντως πέρασαν.... όπως και τα 40 λεπτά και οι ατέλειωτοι πανηγυρισμοί, τα κλάματα συγκίνησης και χαράς, οι αγκαλιές και τα φιλιά ενός λαού που διψούσε για να γιορτάσει και να χαρεί.

Γυρίσαμε σπίτι με τα πόδια. Ένα ατέλειωτο ποτάμι στην λεωφόρο Βουλιαγμένης. Ήταν ανοιχτά και ο Διόνυσος στην πλατεία της Δάφνης για ένα σουβλάκι... Ήταν και τα ζεστά ποτά στο βενζινάδικο στην Αγιου Δημητρίου, για μια ζεστή σοκολάτα... (το μηχάνημα με τα ζεστά ποτά που μετα απο μερικά χρόνια έδωσε τον τίτλο στον δίσκο με τα τραγούδια του Χάρη και του Πάνου)
Ήταν ένα ονειρικό βράδυ. Δύσκολα πήγαμε για ύπνο.. είχαμε και το σχολείο την επόμενη μέρα αλλά η σκέψη ήταν πως να τρέξω πρωί πρωί να πάρω την Αθλητική και το Φως. Ποιος νοιαζόταν για μαθήματα.... Αυτό σκέφτηκαν και οι "ιθύνοντες" και μας πήγαν εκδρομή/περίπατο στην Νεα Σμύρνη. Σε ένα χώρο που σήμερα είναι το κλειστό γήπεδο, στην οδό Αρτάκης.

Από αυτή την μεγάλη επιτυχία της Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως θέλω να επισημάνω τόσο την ερασιτεχνική πλευρά της όσο και την Ελληνικότητα της.

Διάβαζα μετά από μέρες ότι ρωτήθηκαν ένας ένας οι παίκτες της ομάδας μας τι θα ήθελαν σαν δώρο για την επιτυχία τους από την τότε κυβέρνηση.

"Μια υποτροφία να συνεχίσω τις σπουδές μου στις ΗΠΑ" !!!! ζήτησε ο τότε φοιτητής της ιατρικής Χρήστος Ζούπας.  Ο ερασιτεχνικός αθλητισμός σε όλο του το μεγαλείο. Οποιαδήποτε σύγκριση με τους σημερινούς αμειβόμενους απλά δεν μπορεί να γίνει....

Ο Άθλος της ομάδας μας είναι ο μοναδικός στην Ελλάδα που μπορεί να λέγεται ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ.

Ο Τροντζος ο Βασιλειαδης, ο Λαρεντζακης, ο Ζουπας και ο Αμερικανος μαζι με τους υπολοιπους της δεκαδας Τσάβα, Πετράκη, Χρηστέα, Νεσιάδη, Δημητριάδη είναι ΕΛΛΗΝΕΣ.

Για όλα αυτά που έζησα. αισθάνομαι και τυχερός και υπερήφανος

Φωτο και Βιντεο απο το διαδικτυο.