Μετά τον τελικό του 1968 μένει αξέχαστη και αυτή η βραδιά στο Βελιγράδι. 
Φαντροκ- Ανδρεας Σταματιαδης- Λακης Στεργιουδας.
Υπερηφανος και τυχερος που εζησα αυτη την ομαδα.
Φοιτητής στην Θεσσαλονίκη τότε, μαζί με τον Δημοσθένη και τον Δημήτρη δηλώσαμε συμμετοχή στην 3ημερη εκδρομή που διοργάνωνε ένα τοπικό ταξιδιωτικό γραφείο.
Τρίτη 6 πρωί της 7ης Δεκεμβρίου, από τον Λευκό Πύργο ξεκίνησε ένα πούλμαν γεμάτο άλλα δεν ήταν το μοναδικό.
Από Μακεδονία και Θράκη
ταξίδεψαν πάρα πολλοί φίλαθλοι για να συμπαρασταθούν στην ομάδα μας.
Περάσαμε τα σύνορα και η πρώτη στάση ήταν στα Σκόπια. (βλέπετε οι δρόμοι δεν ήταν όπως σήμερα και το ταξίδι μέχρι το Βελιγράδι έφτανε τις 12 ώρες..).
Στα Σκόπια ήταν και η πρώτη επαφή με την πραγματικότητα... Παντού πινακίδες μικρές και μεγάλες με το όνομα Μακεδονία σε καταστήματα, δρόμους, πλατείες..
Το σοκ μεγάλο. Μπορεί κάτι να είχαμε διαβάσει άλλα η πραγματικότητα δεν είχε καμμια σχέση με την διαστρεβλωμένη εικόνα που μας παρουσίαζαν στην Ελλάδα.
Κάποια στιγμή περάσαν από μπροστά μας μικροί μαθητές (πρώτης, το πολύ δεύτερης τάξης δημοτικού). Πηγαίναν κάποιο περίπατο σε κοντινο παρκο σε τριάδες με την συνοδεία των δασκάλων τους και τραγουδούσαν. Φυσικά δεν καταλάβαινα τίποτα εκτός από μια λέξη που συχνά επαναλάμβαναν
Μακεδονία...Μακεδονία
Μετα από αυτή την "διδακτική" στάση συνεχίσαμε το ταξίδι μας προς Βελιγράδι.
Ο καιρός δεν ήταν καλός και σε πολλά σημεία υπήρχε πολύ πυκνή ομίχλη που δυσκόλευε τον οδηγό.
Τελικά φτάσαμε αργά το βράδυ αρκετά κουρασμένοι αλλά ο Δημοσθένης, ανήσυχος από τότε, είχε κανονίσει με φίλους που είχε γνωρίσει το καλοκαίρι στην πατρίδα του την Κέρκυρα, να πάμε σε ένα φοιτητικό στέκι για ποτό.
Ήταν μια μεγάλη ευκαιρία και για τους τρεις μας να βρεθούμε ανάμεσα σε φοιτητες και να αναζητήσουμε τις σκέψεις τους για την μετά Τίτο εποχή.. Δεν διαφωτιστήκαμε ιδιαίτερα γιατι δεν εδειξαν διαθεση για τετοια συζητηση αλλά θα έλεγα ότι πήραμε αυτό το κλίμα της αβεβαιότητας και του προβληματισμού για το μέλλον της Γιουγκοσλαβίας.
Αρκετά όμως με την πολιτική αφού ο αγώνας της ομάδας κυριαρχούσε πλέον στην σκέψη μας.
Μετά το πρωινό ξεκινήσαμε την περιήγηση. Δούναβις, κέντρο Βελιγραδίου, άγαλμα Ρήγα Φεραίου.
Σε όλη αυτή την βόλτα συναντήσαμε πάρα πολλούς φιλάθλους που είχαν έρθει από την Ελλάδα άλλα και άλλες χώρες της Ευρώπης.
Το θερμόμετρο της αγωνίας ανέβαινε όσο πλησίαζε η ώρα για να πάμε στο γήπεδο. Μαρακανά το λένε νομίζω και μέχρι σήμερα οι οπαδοί του Ερυθρού Αστέρα παρομοιάζοντας το με το φημισμένο Μαρακανά του Ρίο ντε Τζανέιρο.
Είπαμε να πρωτοτυπήσουμε και αντί να πάμε με τους υπόλοιπους συνταξιδιώτες και το πούλμαν, πήραμε το λεωφορείο....
Γεμάτα όλα αφού χιλιάδες Σέρβοι (Γιουγκοσλάβοι) συνέρρεαν για τον μεγάλο αγώνα.
Ευτυχώς χωρίς απρόοπτα φτάσαμε στο γήπεδο. Γνωστή εικόνα και ατμόσφαιρα στον περιβάλλοντα χώρο. Μικροπωλητές , φωνές, συζητήσεις σημαίες και κασκόλ.
Μέσα σε όλα πήγα και εγώ σε εναν μικροπωλητή και πήρα δυο καπέλα. (το ένα για τον μικρό ξάδελφο Μιχάλη ο οποιος τότε ήταν 8 χρονών). Που το περίεργον θα αναρωτηθείτε...
Είχα την φαεινή ιδέα.... να πάρω τα ασπρόμαυρα καπελάκια της Παρτιζάν Βελιγραδίου και να φορέσω το ένα..... Μπήκα δηλαδή στο γήπεδο στις θέσεις των φιλάθλων της ΑΕΚ βέβαια με το καπελάκι της Παρτιζάν καμαρωτός καμαρωτός.... Δηλαδή σαν να μπαίνει ενας ξένος οπαδός στο γήπεδο Καραισκάκης με καπέλο του Παναθηναϊκού η της ΑΕΚ....
Με το που καθίσαμε άρχισαν να πέφτουν βροχή πέτρες και μπουκάλια.... απο τους οπαδούς του Αστέρα που βρίσκονταν στο πάνω διάζωμα.... Φυσικά το έβγαλα αμέσως ευτυχώς χωρίς να πάθουμε κάτι σοβαρό. Άλλωστε η επέμβαση της αστυνομίας ηρέμησε την κατάσταση.
Όταν ξεκίνησε το παιχνίδι το γήπεδο ήταν κατάμεστο. Ο θόρυβος απο τις φωνες των Γιουγκοσλάβων ηταν απίστευτος λόγω και της ηχητικής που απο την κατασκευή του εχει και ετσι εμεις που ξεπερνούσαμε τις 3 χιλιάδες δεν ακουγόμασταν....Aπο το πέταλο των φανατικων οπαδών ξεκινουσαν ολα τα συνθήματα και πραγματικα εντυπωσιάσθηκα που φώναζαν περισσότερο απο όλα
" Γιου-γκο-σλα-βια , Γιου-γκο-σλα-βια".
Για τον αγώνα δεν χρειάζεται να πω κάτι. Η ομάδα μας είχε πολύ τύχη και κράτησε το 3 - 1 που είχε διαμορφωθεί από το 33ο λεπτό του πρώτου ημιχρόνου....Ήταν τόση η αγωνία μας που δεν μπορούσαμε να πανηγυρισουμε αυτή την ιστορική πρόκριση... δεν είχαμε την δύναμη...
Η αποχώρηση από το γήπεδο έγινε ήρεμα άλλα έξω από αυτό και στον δρόμο προς τα πούλμαν υπήρξαν αρκετές επιθέσεις από έξαλλους που δεν μπορούσαν να ανεχθούν τον αποκλεισμό του Ερυθρού Αστέρα.
Εδω να πω λίγα λόγια για το κλίμα το εχθρικό και του φανατισμού που επικρατούσε στις τάξεις των γηπεδούχων. Είχαν απωθημένα από τον αποκλεισμό τους από τον Παναθηναϊκό το 1971. Είχαν πολύ μεγάλη επιθυμία για εκδίκηση μέσα από την νίκη και την πρόκριση τους σε βάρος μιας Ελληνικής ομάδας. Επίσης δεν μπορούσαν να δεχτούν ότι στην Νέα Φιλαδέλφεια είχαν χάσει με 2 - 0.
Η πραγματικοτητα ηταν ότι είχαν πάρα πολύ καλή ομάδα και ειδικότερα με Σουσιτς, Σαβιτς, Λουκιτς αλλα και την αλλαγή τον Φιλιποβιτς , η επιθετική τριπλέτα/τετράδα ηταν που δύσκολο να αντιμετωπισθει. Ειχαν έρθει στην Αθήνα βέβαιοι για νίκη και όχι άπλα για ένα καλό αποτέλεσμα. Αν λαβουμε υπ οψη ολα αυτα η επιτυχία της ΑΕΚ ηταν παρα πολύ μεγάλη.
Ενδεικτικό είναι το δημοσίευμα που παραθέτω.
Σε Google μετάφραση ....
" Αυτός ο διπλός αγώνας έφερε μια ισχυρή συναισθηματική φόρτιση, όχι μόνο λόγω της τεράστιας σημασίας (οι προημιτελικοί του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ), αλλά και λόγω της ακόμα νωπής μνήμης στο μυαλό των παικτών του Ερυθρού Αστέρα και των οπαδών απο την καταστροφής στην αναμέτρηση με άλλον αθηναϊκό σύλλογο - τον Παναθηναϊκό, στα ημιτελικά του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1971.
Να θυμίσουμε, η Ζβέζντα βρισκόταν με το ένα πόδι στον τελικό της ισχυρότερης ευρωπαϊκής διασυλλογικής διοργάνωσης, γιατί είχε κέρδισε 4:1 στον πρώτο αγώνα, αλλά ηττήθηκε με περίεργο τρόπο στον δεύτερο με 0:3.
Κι έτσι, ενώ οι ποδοσφαιριστές της ΑΕΚ πανηγύριζαν, οι παίκτες της Ζβέζντα έπεσαν στο γήπεδο απελπισμένοι και ο Φιλίποβιτς, που έχασε πολλές ευκαιρίες για γκολ σε δύο παιχνίδια, δεν έκρυψε την απογοήτευσή του, κι έτσι έκλαψε πικρά μπροστά στο τηλεοπτικό κοινό. δίνοντας δήλωση σε δημοσιογράφο. στην Ραδιοτηλεόραση Βελιγραδίου στον Ντράγκαν Νικίτοβιτς."
Μαζί με τον Μπόγκιτσεβιτς, ο δημοφιλής Φάλε ήταν ο μοναδικός πρωταθλητής της Ζβέζντα σε αυτόν τον αγώνα που έπαιξε και στην Αθήνα το 1971... "
Ήταν τελικά μια όμορφη ονειρικη επιστροφή στην Θεσσαλονίκη. Οι εικόνες της αγωνίας και της χαράς είναι βαθιά χαραγμένες στην μνήμη μου και παραμένουν ζωντανές μετά από 43 και... χρόνια..
Η ομάδα αυτή με προπονητή τον αείμνηστο Φ. Φαντροκ και τόσους σπουδαίους παίκτες , όπως το διδυμο Νικολάου Ραβούση στην άμυνα και την επίθεση με
Μιμή Παπαϊωάννου, Θωμά Μαύρο και Βάλτερ Βαγκνερ,
πιστεύω ότι ήταν η καλύτερη ομάδα στην μέχρι τώρα ιστορία της ΑΕΚ.
Τότε δεν είχαμε κινητα και οι φωτογραφικές μηχανές απογορευτικού κόστους για φοιτητες... Συνεπως, φωτογραφίες και βίντεο: πηγή διαδίκτυο
